Nog
nagenietend van Kerstavond en het samenzijn met mijn familie heb ik besloten om
vandaag mijn persoonlijke Kerstboodschap neer te schrijven. Dat deze totaal
verschillend is dan die van de koning der Belgen, je weet wel die vanop de
koekjesdozen, is voorspelbaar. Met de gebruikelijke vooringenomenheid van een
Vlaams nationalist ten aanzien van de vorst nam ik plaats voor de TV om zijn
toespraak vanuit zijn zetel voor de haard te aanhoren. Dat hij zich vanuit zijn
paleis liet inspireren door kinderen werd algauw duidelijk door oa zijn
infantiele uitspraak dat hij “met verwondering kijkt naar de schoonheid in de
ogen van migrantenjongeren”…Terwijl zijn “onderdanen”
de voorbije maanden opgeschrikt werden door talrijke geweldplegingen door voornamelijk
migrantenjongeren, had hij het over de schoonheid in de ogen. Hoe wereldvreemd
kan iemand zijn?!

(foto via Facebook Bart Van Gucht)

En
al even gek voor woorden was de oproep van kardinaal De Kesel om verdraagzamer
te zijn voor migranten. Volgens deze pilarenbijter moeten ze in hun waardigheid
erkend worden. Als klap op de vuurpijl was er nog de boodschap van de paus die
zei dat we niet blind mogen zijn voor de vluchtelingencrisis. Hij legde daarbij de
link tussen het kerstverhaal en de situatie van de migranten die vandaag
“worden verdreven van hun land”. Hij roept in zijn homilie dan ook op tot
“gastvrijheid” en het te hulp schieten van “de zwakken en de kwetsbaren”.
Allez, is weer eens iets anders dan voor de zoveelste keer de verwijzing te
moeten aanhoren van de vluchtende Vlamingen tijdens de eerste wereldoorlog…

Neen,
mijn kerstboodschap is van een totaal andere aard, vanuit een totaal andere
ooghoek bekeken. Het is eerder een boodschap van hoop. Hoop van een bezorgde moeder met een hart voor het eigen volk…
Hoop
dat de ogen van de slapende massa eindelijk eens gaan opengaan en dat ze moed
zullen vinden om zich massaal te verzetten tegen de huidige gang van zaken. Hoe
lam en mak kan een volk toch zijn om zich in eigen land te laten degraderen tot
tweederangsburgers? Is het niet hoogtijd dat we in ’t verweer gaan om onze
eigen tradities en gewoontes weer een plaats te geven in onze samenleving?

Hoop
dat onze kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen weer de kans krijgen om
op te groeien zonder angst voor geweld, terreur, enz. maar dat ze weer de kans
krijgen om onbezorgd te kunnen genieten van hun kind-zijn.

Hoop
dat alle Vlamingen weer de fierheid en dapperheid van onze voorvaderen waarderen
en daaruit de kracht vinden om op te komen voor elkaar, onze taal, onze
cultuur.

Hoop
dat het egoïsme en de jaloezie plaats maken voor vriendschap en verbondenheid
en dat idereen blij kan zijn wanneer iemand iets bereikt of kan aanschaffen in
zijn/haar leven.

Ziezo,
tot zover mijn korte kerstboodschap en ook al is die misschien niet zo politek
correct als die van de bovengenoemde mannen, mijn woorden komen recht uit het
hart…
Afsluiten
zal ik doen met nog een gouden raad aan allen die denken de wereld te kunnen
verbeteren: begin bij jezelf…

Vrolijk
Kerstfeest!