Aan de Ieperse gemeenteraad
werd tijdens de zitting van 3 juli een motie voorgesteld, onder impuls van
Groen, om een
dringende oproep te doen aan de Belgische Regering, om alles in het werk te
stellen om te garanderen, dat kernwapens nooit en onder geen enkel beding meer
gebruikt zouden worden. Met die motie zou de Belgische Regering gevraagd worden
zijn verzet te staken en op een constructieve wijze mee te werken aan het tot
stand komen van een verbodsverdrag voor kernwapens. Die motie zou vervolgens overgemaakt
worden aan de bevoegde ministers en aan het Belgisch parlement. De motie zou
eveneens verstuurd worden naar de Belgische burgemeesters die lid zijn van
Mayors for peace, met het voorstel om een gelijkaardige motie aan de Belgische
Regering te bezorgen. Op één raadslid na, stemden alle gemeenteraadsleden
hiermee in. Ikzelf was het enige raadslid dat deze motie heb tegengestemd.
Terwijl ik argumenteerde waarom ik niet mee wou stappen in dit utopisch
fabeltje, voelde ik de afkeurende blikken van de overige raadsleden door me
heen dringen. Het kon me niet deren, want ik ben er tot op heden van overtuigd
dat mijn argumenten terecht zijn. Als “de goeie” ontwapenen hebben enkel “de
slechte” nog de kernwapens.
De
vrede is er door een evenwicht dat bestaat en waarvan afschrikking een reëel
bestanddeel is. We moeten vreedzaam maar weerbaar zijn!
Vrede
is een werkwoord, aan vrede moet elke minuut van de dag gewerkt worden. We
ervaren allemaal dat vrede zelfs in onze directe omgeving niet altijd en overal
werkt.
Hopen
dat wereldmachten, wereldleiders, zich zullen schikken naar de vraag om hun
kernwapens op te bergen, lijkt me dan ook naïef. Uit de vele oorlogen werden
nog steeds geen lessen getrokken en dat zal wellicht altijd zo blijven. Al
wapperen er nog duizenden vredesvlaggen, al schreeuwen nog duizenden
vredesactivisten om vrede…het is tevergeefs.
Dromen
over vrede is mooi maar weet dat de meeste dromen bedrog zijn.

Als
ik nu lees dat België het antikernwapenverdrag niet ondertekent heeft, dan kan
ik concluderen dat deze motie inderdaad geen enkele, maar dan ook geen enkele,
impact heeft gehad op de beslissing van de regering. Of wat hadden de
pacifistische luchtkastelenbouwers nu gedacht? Dat de regering, de NAVO, enz zouden sidderen en beven of onder de indruk zouden
zijn van één of meerdere moties die vanuit de gemeenteraden zouden ingediend
worden?
Deze
motie is een al even grote flop als de oproep vanuit het Vredesfonds en Stad
Ieper om op 21 september de vredesvlag uit te hangen. Slechts een paar
enkelingen, de gekende “tien man en een paardenkop”, gaven hieraan gevolg.
Misschien
kunnen ze beter de bakfiets nemen en een ritje maken doorheen de vredesstad en
hun ogen eens goed opentrekken om te zien hoe onze stad aan het evolueren
is…Lijkt me veel nuttiger dan idiote moties in te dienen en met vredesvlagjes
zwaaien…