Enkele weken geleden
zaten we nog te puffen en te zweten van de hitte, vandaag lijkt het wel een
herfstdag. Daarom dat ik het geplande snoeiwerk in de tuin enkele dagen zal
uitstellen want het is niet bepaald aangenaam om de natte bladen en takken vast
te pakken en bovendien voelt die nattigheid maar fris aan. Daarom dat ik mij
binnen wel weet bezig te houden maar vooraleer ik me stort op de opmaak en het
indienen van enkele Schriftelijke Vragen aan het Schepencollege, neem ik
eventjes tijd om dit blogberichtje te schrijven.

Een terugblik op de
voorbije week en dagen stemt me niet echt gelukkig of blij: drie partijgenoten
die ik goed heb gekend, zijn ons ontvallen. Eerst was er het overlijden van
mijn Antwerpse ex-collega én kameraad Guy Eggermont (https://seniorenforum.vlaamsbelang.org/de-ultieme-tocht-van-guy-eggermont/), dan van de Nieuwpoortse VB’er Bruno
Cuvelier en vervolgens ook van Jaak Van Den Broeck uit Hamme (gewezen Vlaams
Blok volksvertegenwoordiger van 1995 tot 2007. Hij zetelde ook van
2000 tot op de dag van vandaag in de Hamse gemeenteraad). Jaak heb ik trouwens ook
gekend als banleider van het VNJ.

Op zulke momenten
sta je toch wel eventjes stil en besef je hoe vergankelijk het leven toch wel
is. We zitten zo vaak te vitten en te sakkeren en dat terwijl ons leven in één
knip gedaan kan zijn.
Ik heb dus niet
enkel een herfstgevoel door het grijs en somber weer maar ook door de
overlijdens in mijn kennissenkring.
Maar ach, geen van
de drie mannen zou willen dat we ons hierdoor uit ons lood laten slaan en
daarom moeten we plichtsbewust verder met ons politieke werk en ons leven. Bij
de pakken blijven zitten brengt geen oplossing.
Bij de
pakken blijven zitten is niet mijn ding. Het beste bewijs daarvan is het feit
dat ik samen met de nieuwe bestuursploeg erin slaag om Vlaams Belang Ieper
terug nieuw leven in te blazen. Meer dan ooit is er nood aan een sterk Vlaams
Belang, ook in Ieper. Als je ziet hoe ons straatbeeld veranderde in vergelijking
met bijvoorbeeld 2 jaar geleden (vrouwen in lange gewaden en met hoofddoeken,
pitta- en kebabzaken, nachtwinkels, de handcarwashcentra waar voornamelijk
Pakistanen werken enz. schieten als paddestoelen uit de grond), dan moet je
de vraag durven stellen hoe onze stad/samenleving zal zijn over pakweg 10 jaar.
Het is onze verdomde plicht om erop toe te zien en er desnoods voor te vechten
dat onze waarden en normen niet verkracht worden door de multiculturele
samenleving.

En ook al beweren
sommigen dat er toch niets meer te doen is tegen de vervreemding en de
islamisering van onze steden, toch blijf ik me ertegen verzetten. Ik ben een
vreedzaam mens maar heel weerbaar…
En zo brengt mijn
geestdrift alsnog een beetje warmte in deze kille dagen!