Vandaag, 188 dagen na de verkiezingen, breng ik jullie een gedicht geschreven door mijn vriendin Kristin.

1/Vlaanderen zucht onder het profitariaat van koekoeken

die onbeschaamd hun weerzin voor ons Vlamingen

over de daken van ons dierbaar grondgebied laten brallen

terwijl de jagers de hoorns laten schallen…

2/Hun ei legde ze in Vlaamse manden, waarin ze met het warmte

en een groot Vlaams hart werden uitgebroed

tot de kern van dit onbestaand land verrot is, opgeteerd

waarbij iedere Vlaming werd geweerd.

3/Schaamte kennen ze niet, de koekoeken, en al zijn ze oud en stijf

en rammelen hun karkassen verminkend de Brabançonne ,

geen Vlaming die daar om geeft, want dit is niet hun lijflied

want in Vlaanderen is verandering geschied!

4/Al waren ze eerder in heel wat Vlaamse broednesten te vinden,

nu zijn die nesten leeg en zijn de jongen gaan vliegen.

Ze overspannen wel ons gebied en dreigen ons te verstikken

maar nooit meer laten wij ons strikken.

5/Ze rukken op, de waalse koekoeken, wijl hun gelederen zich sluiten

om te pogen in verraad en misleiding onze regio’s in te palmen.

Maar nooit zullen wij hen nog gedogen, nooit meer dit gespuis,

Vlaanderen is van ons, Vlaanderen is onze ziel, Vlaand’ren is onze thuis!