Vandaag heb ik te weinig inspiratie om een bericht te plaatsen. Maar ik ben zo vrij jullie een gedicht van René De Clercq te leren kennen. Het werd in 1921 geschreven en daarom dat het in de oude spelling geschreven is. Het gedicht heb ik speciaal uitgekozen omdat ik mij herken in de tekst…

Voor de wereld wil ik niet laten
wat mijn harte toebehoort:
mijn minnen en mijn haten
en mijn vrije, brandend woord.

Moest ik de wereld slechts geven
wat de wereld eigen is,
dan bleef mijn rijkste leven
een bang geheimenis.

Mag ieder mij verfoeien
die zich needrig noemt en vroom,
mijn hooge lied wil groeien,
forschuit, gelijk een boom.

Lage wateren bruisen
zijn breeden voet voorbij.
De boom blijft staan en ruischen –
dát ruischt in mij!